Sztukatułka » zdjęcia

Ludzie z Polaroida

Ewelina Karpińska-Morek — Sat, 13 Jul 2013 14:17:59 +0000

„Zanim umrę, chciałbym… pójść do zoo, spłacić długi swoich rodziców, popływać z rekinami, założyć rodzinę, zobaczyć Londyn, wyzdrowieć”. Niezwykły projekt Nicole Kenney. Seria życiowych planów wywołanych z Polaroida.

Fot. beforeidieiwantto.org

„Co chciałbyś zrobić zanim umrzesz?” – takie pytanie zadała Nicole Kenney osobom ze Stanów Zjednoczonych, Indii, a także pacjentom i personelowi hospicjum.

Na stronie projektu znajdują się fotografie osób, do których dotarła autorka tego pomysłu, wraz odpowiedziami.

Do najbardziej przejmujących należą zdjęcia nieuleczalnie chorych.

Wśród uczestników projektu byli również pacjenci hospicjum, fot. beforeidieiwantto.org

W ciągu najbliższych kilku lat artystka będzie się kontaktowała z uczestnikami, żeby zweryfikować, czy udało im się osiągnąć zamierzone cele, czy podjęli jakiekolwiek działania, żeby je osiągnąć lub dlaczego nie zrobili nic w tym kierunku.

Następnie każdy z nich zostanie poproszony o napisanie krótkiej historii o tym, jak udało mu się zrealizować swoje marzenia. Wszystkie te opowieści zostaną zamieszczone na stronie, co – zdaniem inicjatorki – powinno zmotywować innych do zakończenia swych życiowych „zadań” i napisania własnej historii.

Fot. beforeidieiwantto.org

Projekt „Before I die…” to ciekawe połączenie fotografii, technik stosowanych w przypadku terapii samobójców, a także działań motywujących i aspektu technologicznego: „śmierci” Polaroida – jako medium i technologii lat 90. ubiegłego stulecia.

Nicole Kenney w trakcie realizowania projektu "Before I die", fot. beforeidieiwantto.org

Nicole Kenney urodziła się w 1980 r. w Atlancie (USA). W swoich pracach porusza tematy związane ze śmiercią, przemijaniem, kruchością ludzkiego życia, relacjami międzyludzkimi. Na swoim koncie ma również projekty tj. Diary29 (fotodziennik z ostatniego roku przed trzydziestką), serię zdjęć autobiograficznych, a także „Love + Loss”.

Studiowała na wydziale sztuki Uniwersytetu Notre Dame (2003), uzyskała dyplom International Center of Photography (fotografia dokumentalna) w 2011 r.

Nicole Kenney w trakcie realizowania projektu "Before I die", fot. beforeidieiwantto.org

Źródło:

Before I die I want to – strona projektu

Latające domy

Ewelina Karpińska-Morek — Wed, 01 Aug 2012 05:32:18 +0000

Unoszące się w przestworzach budynki, oderwane od ziemi ciężkie bryły, połączone drutami z bliżej nieokreśloną rzeczywistością. Seria ciekawych zdjęć Laurenta Chehere.

Fot. laurentchehere.com

Laurent Chehere jest francuskim fotografem. Zanim zajął się wyrywaniem domów z fundamentów i wystrzeliwaniem ich w przestworza, koncentrował się na bardziej przyziemnej działalności artystycznej, jaką było projektowanie kampanii reklamowych (Road Safety, Nike, Audi).

Pewnego dnia zdecydował się zrezygnować z dotychczasowej pracy w branży reklamowej i wybrał się w podróż dookoła świata, by połączyć swoje dwie wielkie pasje – podróżowanie i fotografię.

Odwiedzał różne zakątki świata, eksplorując jednocześnie wszystkie zakamarki fotografii – od reportażu po prace konceptualne.

Seria zdjęć „Latające domy” jest odzwierciedleniem jego fascynacji architekturą, chęci pokazania piękna tkwiącego w budynkach i podkreślenia ich „osobowości”.

Fot. laurentchehere.com

Źródła:

Laurent Chehere – strona artysty

Pięć zdjęć (1)

Ewelina Karpińska-Morek — Mon, 12 Mar 2012 10:58:31 +0000

Kilka przypadkowych, bardzo „malarskich” zdjęć z różnych zakątków świata. Fotografie, obok których nie da się przejść obojętnie. Skrawki życia w Afganistanie, Kenii, Nigerii i Francji.

Afganistan. Przywiązanie

Fot. AFP

Afganistan. Spacer z mamą

Fot. AFP

Nigeria. Życie w gruzach

Fot. AFP

Kenia. Woda

Fot. AFP

Francja. Wschód wiosny

Fot. AFP

Down w 3D

Ewelina Karpińska-Morek — Wed, 23 Mar 2011 12:50:32 +0000

Przywykliśmy do oglądania na arcydziełach ludzi zdrowych, choć w historii sztuki nie brakuje portretów osób z wadami genetycznymi, chorych psychicznie i fizycznie niepełnosprawnych. Gdy w malarstwie, rzeźbie czy fotografii pojawia się o jeden chromosom za dużo, to obok wrażeń związanych z patrzeniem na obraz, patrzący (a nie portretowany) jest poddawany terapii. „Down w 3 D” to wystawa zdjęć Tomka Meusia, którą można oglądać w warszawskim Fotoplastikonie.

Jedno ze zdjęć prezentowanych na wystawie "Down w 3D - Życie w pełnym wymiarze". Fot. Tomek Meuś

Na zdjęciach Meusia są ludzie, którzy dążą do normalności, choć ze swojej miłości nie wyczarują nic więcej od zwykłego spotykania się, bo nie mogą zawierać małżeństw. W ramionach tulą lalki – zespół Downa ogranicza, choć nie wyklucza, zdolności rozrodczych. Welon na głowie to tylko mistyfikacja. Emocje są prawdziwe.

"O jeden chromosom za dużo - Ostatnia wieczerza". Fot. currentmedia.org

Dodatkowy chromosom w 21 parze zamyka dorosłym osobom z zespołem Downa furtkę do „normalnego” świata i zaspokajania jednej z podstawowych potrzeb – założenia własnej rodziny.

Choć erotyka, miłość, czułość są w ich życiu obecne, a nawet – co jest spowodowane chorobą – spotęgowane, niemożność wykorzystania ich we własnej rodzinie, zamyka chorych w społecznej klatce.

Zdjęcia Meusia (TUTAJ możesz je zobaczyć) powstały jako ilustracje do poradników na temat seksualności osób niepełnosprawnych intelektualnie.

O wystawie tyle. Kto nie widział, niech spieszy do warszawskiego Fotoplastikonu, bo to już ostatni dzień, kiedy można ją oglądać. Szczegóły TUTAJ.

Informacja o tej wystawie skłoniła mnie do poszukiwań obecności i zaangażowania osób z zespołem Downa w sztukę.

Znalazłam bardzo nietypową wersję (powyższa ilustracja) słynnego obrazu Leonarda da Vinci. W tej odsłonie „Ostatniej Wieczerzy” apostołowie mają o jeden chromosom za dużo…

Obraz z wystawy "Rytm życia" Weroniki Karwowskiej. Fot. zyciewarszawy.pl

Na tę chorobę cierpi również Matka Boska z obrazu Weroniki Karwowskiej.

- Gatunek portretowy w malarstwie od wielu lat wiąże się z przedstawianiem osób ważnych, zasłużonych, pięknych, cenionych – mówi Weronika Karwowska. Zastosowanie tej formy dla pokazania moich bohaterów – osób z zespołem Downa – ma na celu dodanie im, chociaż symbolicznie, dostojeństwa i społecznej ważności, ale również pokazanie ich jako zwykłych ludzi ze zwykłymi marzeniami, dążeniami, tęsknotami – dodaje artystka (wypowiedź zaczerpnięta z zyciewarszawy.pl).

Na początku XVI wieku powstał zagadkowy obraz „Adoracja Dzieciątka Jezus”.

Według lekarza Andre Leviatsa na malowidle widać dwie postaci, które mają zespół Downa. Jedna z nich to anioł, druga – postać obok Matki Boskiej.

Jeśli lekarz się nie myli, to mamy do czynienia z pierwszą malarską dokumentacją tej choroby – na 3,5 wieku przed opisaniem jej przez Johna Langdona Downa.

Osoby cierpiące na ten zespół pojawiają się w sztuce jako portretowani. Biernemu udziałowi towarzyszy również aktywny – nie tylko na warsztatach terapii zajęciowej. Osoby z Downem malują, rysują, rzeźbią i występują na scenie.

Przy Zespole Społecznych Szkół Specjalnych „Dać szansę” w Warszawie od kilku lat działa Teatr 21.

Członkami zespołu są uczniowie szkoły – osoby z zespołem Downa oraz z autyzmem (zdjęcie poniżej).

Spektakl "Portret" w wykonaniu Teatru 21 (aktorzy tego teatru to osoby z zespołem Downa). Fot. e-teatr.pl

Fragment obrazu "Adoracja Dzieciątka Jezus" namalowanego na początku XVI wieku, fot. metmuseum.org

Odnoszę wrażenie, że terapii bardziej potrzebują odbiorcy sztuki – ludzie zdrowi. Tym, którzy mają o jeden chromosom za dużo, taka rzeczywistość wydaje się normalna. Zdrowi widzą różnice. Czasem więc potrzebują lekcji oswojenia.

Źródła:

Plastikon Warszawski

„Rytm życia” Weroniki Karwowskiej w 1500m2, zyciewarszawy.pl

Zakątek 21

Barbara Gruszka-Zych, Kochać sto razy mocniej, opoka.org

Currentmedia.org