1.  W którym państwie wykonano zdjęcie tego zatopionego kościoła?

Odp. W Brazylii

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: koszulka Sztukatułki

2. Jak się nazywa szwedzki hotel oferujący noclegi na drzewach? Jeden z apartamentów na załączonym obrazku.

Odp. Treehotel

Zwycięzca: Mateusz Pacan

Nagroda: naszyjnik wykonany w technice sutasz

3. Kto jest autorem tej rzeźby?

Odp. Jason deCaires Taylor

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: książka Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”

4. Z którego tekstu (podaj link) pochodzą makabrycznie pocięte gołębie ze zdjęcia?

Odpowiedź: http://sztukatulka.pl/index.php/2011/05/05/bardzo-ostre-reklamy/

Zwycięzca: Dominika Chwiałkowska

Nagroda: koszulka Sztukatułki

5. Na którym znanym obrazie, wg Sztukatułki, został uwieczniony sobowtór Władimira Putina?

Odp. Zaślubiny Arnolfinich

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: Kalendarz Mikołajka i płyta Pure Pleasure

6. Kto zbierał kalekie zabawki, by stworzyć makabryczną scenerię „wyspy lalek”?

Odp. Don Julian Santana

Zwycięzca: Alicja Brzezińska

Nagroda: książka „Krzyk Kwezala”, Łukasza Gołębiewskiego

7.  W którym mieście powstał sklep zoologiczny Banksy’ego?

Odp. Nowy Jork

Zwycięzca: Karol Kozieł

Nagroda: filcowe korale z kurą

8. Z którego tekstu pochodzi to zdjęcie? Podaj link w odpowiedzi.

Odp. http://sztukatulka.pl/index.php/2011/10/28/kartoflane-twarze/

Zwycięzca: Marlena Chudzio

Nagroda: książka Marii Nurowskiej „Drzwi do piekła”

9. Kto jest autorem tych logotypów?

Odp. Peter Vasvari/Peter Vavsari (przyznaję dwie nagrody, ponieważ w tekście była literówka, która mogła wprowadzić Was w błąd)

Zwycięzcy: Łukasz Kowalewski i Karol Kozieł

Nagroda: kolczyki sutasz

10. Na czyich zdjęciach naga kobieta konkuruje z sową?

Odp. Emma Hack

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: koszulka Sztukatułki

11. Kogo nie widać na tym zdjęciu?

Odp. Liu Bolin

Zwycięzca: Iwona Pokorska

Nagroda: Kalendarz Mikołajka i płyta Maryli Rodowicz (z piosenkami Agnieszki Osieckiej) „Buty 2″

12. Podaj imię i nazwisko artysty, który jest na tym zdjęciu.

Odp. Teofil Ociepka

Zwycięzca: Karol Kozieł

NAGRODA: książka „Ocal mnie” Lisy Scottoline

13. Z którego tekstu pochodzi to zdjęcie? Podaj link w odpowiedzi.

Odp. http://sztukatulka.pl/index.php/2012/02/08/ciala-artystycznie-przekrojone/

Zwycięzca: Agnieszka Nowak

Nagroda: płyta Piotra Rubika i Zbigniew Książka – „Opisanie świata”

14. Kto się artystycznie znęcał nad tą rybą?

Odp. Riusuke Fukahori

Zwycięzca: Iwona Pokorska

Nagroda: koszulka Sztukatułki

15. Kto jest autorem tego malowidła?

Odp. Edgar Mueller

Zwycięzca: Dominika Chwiałkowska

Nagroda: książka Krystyny Kofty „Mała encyklopedia małżeńska”

16. Na granicy między którymi państwami powstały transgraniczne ryby?

Odp. Między Polską i Ukrainą

Zwycięzca: Dominika Chwiałkowska

Nagroda: książka Sławomira Kopera „Ukraina. Przewodnik historyczny”

17. Kto namalował tego lunatyka?

Odp. Dolk Lundgren

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

NAGRODA: płyta KaCeZet&FundaMENTY

18. W którym mieście można zobaczyć to graffiti?

Odp. Bristol

Zwycięzca: Alicja Brzezińska

Nagroda: kolczyki sutasz i płyta Ani Dereszowskiej „Już nie zapomnisz mnie”

19.  Podaj link do tekstu, w którym zostało zamieszczone to zdjęcie.

Odp. http://sztukatulka.pl/index.php/2012/01/05/pola-ryzowe-gigantyczne-dziela-sztuki/

Zwycięzca: Beata Mendak

Nagroda: książka Magdaleny Samozwaniec „Tylko dla dziewcząt”

20. Podaj imiona mężczyzn, których twarze zostały wykorzystane do stworzenia tego portretu.

Odp. William i Denis

Zwycięzca: Iwona Pokorska

Nagroda: koszulka Sztukatułki

21. Jak zostały nazwane w tekście buty  ze zdjęcia? Chodziło o opis nad zdjęciem.

Odp. Japońska broń miotająca wyobraźnią.

Zwycięzca: Alicja Brzezińska

NAGRODA: książka Marii Nurowskiej „Drzwi do piekła”

22. Kto – dzięki pomocy bezdomnych – odtworzył obraz „W krainie pieczonych gołąbków”?

Odp. Paweł Althamer

Zwycięzca: Iwona Pokorska

Nagroda: płyta Natalii Lesz

23. Jakiej narodowości jest artystka, która powiesiła tego mężczyznę?

Odp. Niemieckiej

Zwycięzca: Iwona Pokorska

Nagroda: książka „Lekcja stylu dla par” Jolanty Kwaśniewskiej

24. Z którego tekstu (podaj link) pochodzi to zdjęcie?

Odp. http://sztukatulka.pl/index.php/2011/05/09/kwestia-smaku/

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: książka „Drzwi do piekła” Marii Nurowskiej

25. W którym państwie znajduje się dom-samolot?

Odp. W  Nigerii

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: płyta Piotra Rubika i Zbigniewa Książka „Opisanie świata”

26. Podaj tytuł i link tekstu, w którym pojawiło się to zdjęcie.

Odp. Pląsylwania na Spontana, Massauciechs w Sexasie, http://sztukatulka.pl/index.php/2011/03/17/plasylwania-na-spontana-massauciechs-w-sexasie/

Zwycięzca: Dominika Chwiałkowska

Nagroda: płyta Ani Dereszowskiej i naszyjnik sutasz

27.  Podaj imię i nazwisko mężczyzny, który rozebrał się i z własnego ciała zbudował regał

Odp. David Blazquez

Zwycięzca: Małgorzata Wyszyńska

NAGRODA: koszulka Sztukatułki

28. Na budynku której krakowskiej uczelni można podziwiać ascetyczny polski street art z załączonego zdjęcia?

Odp. Akademii Wychowania Fizycznego

Zwycięzca; Karol Kozieł

Nagroda: płyta Kory „Ping Pong”

29. W którym tekście (podaj link) kobieta ma oko zamiast ust?

Odp. http://sztukatulka.pl/index.php/2011/07/08/anatomia-sztuki/

Zwycięzca: Łukasz Kowalewski

Nagroda: książka Łukasza Gołębiewskiego „Krzyk Kwezala”

30. Czyja rzeźba podróżowała w ten sposób? (podaj imię i nazwisko autora rzeźby)

Odp. Salvador Dali

Zwycięzca: Małgorzata Ziemba

Nagroda: koszulka Sztukatułki

Fot. AFP

Na zdjęciu powyżej „Alicja w Krainie Czarów” – jedna z 9 rzeźb hiszpańskiego artysty Salvadora Dali, które wybrały się na artystyczną wyprawę w góry.

Nietypową akcję promowania sztuki w jeszcze bardziej zaskakującym miejscu nazwano „Dali na szczytach”, a wykonane z brązu dzieła słynnego surrealisty można było oglądać, nie odpinając nart.

Rzeźby – z racji trudno dostępnych miejsc, w których były eksponowane – transportowano helikopterem. Ważąca 550 kg „Alicja z Krainy Czarów” witała szusujących narciarzy na skrzyżowaniu tras.

Fot. AFP

Fot. AFP

Fot. AFP

Rzeźby w alpejskim kurorcie narciarskim Megève można było oglądać do 30 kwietnia 2011 r.

Aelita Andre wśród swoich obrazów, fot. Agencja FORUM

„Sztuka Aelity jest ‚oknem’ do umysłu dziecka. Jesteśmy świadkami aktu kreacji. To jest coś, czym Freud i Jung byliby żywo zainteresowani. Po raz pierwszy procesom myślowym prekognitywnego umysłu pozwala się na taką ekspresję – a wszystko to jest traktowane z taką samą uwagą, z jaką potraktowalibyśmy osobę dorosłą. Sztuka dziecka została  wywyższona” – uważa Robert Nelson, krytyk sztuki z  “The Age” i profesor na Melbourne’s Monash University.

"Taniec smoka w Hongkongu", fot. aelitaandreart.com

Takich hurraoptymistycznych opinii w prasie – szczególnie amerykańskiej i australijskiej – znajdziemy wiele.

Dziewczynka wraz z rodzicami-artystami rosyjskiego pochodzenia mieszka w Melbourne w Australii. Swoją pierwszą wystawę miała w wieku 2 lat. Teraz pokazuje prace w Nowym Jorku.

Wystawę „The Prodigy of Colors” można oglądać do 25 czerwca w Chelsea, na Mahattanie. Właścicielka galerii uważa, że Aelita jest „zadziwiająco utalentowaną malarką, a jej umysł pracuje jak umysł uznanego artysty lub krytyka sztuki. Jest intelektualistką. Wszystko świetnie czuje”.

Jej obrazy rzeczywiście robią wrażenie. Są żywe, ekspresyjne – zarówno pod kątem zestawiania barw, eksperymentowania z fakturami, jak i umieszczania na płótnie różnych przestrzennych elementów – w tym zabawek.

W jej pracach można dostrzec automatyzm i akcydentalizm – opisuje się ją jako artystkę używającą zbliżonych technik do Salvadora Dali i Pabla Picasso. Jej styl -według niektórych krytyków – przypomina obrazy amerykańskiego abstrakcjonisty Marka Tobey’a oraz Andre Massona. Z tą „niewielką” różnicą, że Masson do uzyskania takich efektów musiał się posiłkować mieszanką braku snu, głodu i narkotyków. W ten sposób chciał się uwolnić od racjonalnego myślenia i zbliżyć do nieświadomości – tak bardzo naturalnej dla dzieci.

Aelita na wystawie swoich obrazów w 2010 r., fot. Agencja FORUM

Dziewczynka wie, co chce namalować – mówi na głos, że na jej płótnie pojawia się np. dinozaur. Wszystkie kształty są jednak umowne, abstrakcyjne.

Trzeba mieć świadomość (lub wybujałą wyobraźnię), żeby zinterpretować kształt lub dostrzec w zbieraninie obiektów rosyjską stację orbitalną MIR otoczoną kwitnącymi wiśniami. Bo właśnie to odczytał tata Aelity w jednym z jej obrazów. I w takim kontekście jest to twórczość wspólna: dziecka, które bawi się kolorem, i rodzica, który dokonuje interpretacji – a właściwie nadaje kształt dziełu. Rodzice podkreślają, że nie jest ważna intencja, ale wpływ, jaki obraz wywiera na patrzącego…

„Prawdopodobnie kolorowe tło i kaligraficzne wstawki zostały wykonane przez rodziców. To nie jest praca dziecka, a z pewnością nie dziecka w tym wieku” – mówi Reuters.com Robert Nelson, ten sam krytyk sztuki, którego przywołałam na początku tekstu.

Aelita Andre, fot. aelitaandreart.com

Nelson podkreśla, że bez względu na kontrowersje jakie wzbudza twórczość Aelity, obrazy są pięknym przykładem wysokiej jakości wyobraźni  dziecka.

Michael Andre i Nikka Kalashnikova (rodzice Aelity) zapewniają, że prace zostały w całości wykonane przez córkę i że udało im się zauważyć jej zdolności po prostu na wczesnym etapie. Poza tym matka podkreśla, że często zabiera córkę do galerii, podkłada jej płótna i akryle – tak, jak inni rodzice dają kartki i kredki swoim dzieciom.

Michael Andre powiedział „The New York Post”: „Tutaj nie ma edukacji, rozumienia historii i kierunków w sztuce. Aelita jest całkowicie nieświadoma i tym nieświadomym okiem spogląda na płótna”.

Gdy ogląda się dziewczynkę „przy pracy”, widać niezwykłą radość, jaką czerpie z malowania. Traktuje to jak zabawę, tym bardziej emocjonującą, że ma do dyspozycji ogromne ilości farb. Wylewa je na płaszczyzny, rozmazuje rękami, spryskuje płótna szeroką gamą barw. Ona się bawi. Świadoma osoba tę zabawę oprawi w ramy i nazwie stosowaniem zróżnicowanych technik i środków wyrazu – bo na płótnach Aelity lądują różne niezidentyfikowane obiekty, a skutkiem zabawy są ciekawe kolaże.

Sprawdziłam, ile trzeba zapłacić za obrazy 4-latki. Według informacji zamieszczonych w artykule Michelle Thomas/Reuters.com z marca 2009 r. (Aelita miała wtedy 2 lata!) płótna osiągały ceny między 240 a 1400 dolarów. Ta sytuacja się zmieniła. Teraz jej obrazy są warte dziesiątki tysięcy dolarów, jak czytamy na łamach „The New York Post” (dane z czerwca 2011). Włoski kolekcjoner sztuki kupił trzy płótna za 27 tys. dolarów. Jej najdroższy obraz został sprzedany w Hongkongu za 24 tys. dolarów. Jak zapewniają rodzice, wszystkie pieniądze uzyskane ze sprzedaży malowideł, trafiają na specjalny fundusz dla córki.

Obrazy Aelity Andre, fot. Agencja FORUM

Według australijskiego krytyka sztuki Christophera Allena, którego opinię można przeczytać na łamach „The Australian”, fakt, że dzieci tworzą dzieła niezwykle kreatywne i czarujące swoją niewinnością, nie jest niczym niezwykłym. Zaznacza jednak, że umiejętność w miarę sprawnego przyswajania wizualnych bodźców z otaczającego świata nabywają dopiero w wieku 6-7 lat.

Mniej więcej w tym czasie powinno się zacząć uczyć dzieci rysować – uważa Allen. Nie powinno się nazywać dziecięcych rysunków sztuką, bo sztuka jest wytworem dojrzałej inteligencji. Sztuka – według krytyka – wymaga większej świadomości emocjonalnej i większej świadomości tematów, które są podejmowane na obrazie.

Pytanie, czy Aelita jest cudownym, niezwykle utalentowanym dzieckiem, czy może dzieckiem przedsiębiorczych lub – bardziej pozytywnie rzecz ujmując – spostrzegawczych i zatroskanych o jej rozwój – rodziców, pozostawiam bez odpowiedzi.

Zachęcam do dyskusji i polecam galerię zdjęć „Mała pani Picasso”.

Źródła:

Oficjalna strona Aelity Andre

Michelle Thomas, Prodigy or pressured? Aussie toddler’s art on show, Reuters.com

Brad Hamilton, 4-year-old artist making splash in city, New York Post

Jack Lowe, Four-year-old Artist Aelita Andre, Huhmagazine.co.uk

Matthew Westwood, At 4, artist Aelita Andre is a big shot in the Big Apple, The Australian

Telefon-homar, Salvador Dali. Fot. AFP

Świat Salvadora Dali, w którym czas odliczają wiotkie zegary, a zaspani znikają w mięsistych ustach kanapy otwiera kolejne szuflady wyobraźni. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych światów w historii sztuki, który na hasło „Dali” uruchamia w umyśle gigantyczną chmurę słów-kluczy: Gala, płonąca żyrafa, surrealizm, szuflady, zegary, podkręcony wąsik…

Jakie kształty dostrzegasz w chmurach z pierwszego zdjęcia? Fot. AFP

Mnogość motywów pozlepianych sennymi fantazjami i lękami wydaje się być efektem odwróconego kalejdoskopu, w którym szkiełka się celowo rozsypuje, a nie układa w regularne kształty.

W twórczości Dalego rozum traci stołek przewodnika. W jego miejsce artysta angażuje sen i zaprasza do wędrówek po bezdrożach podświadomości.

W fantastycznym świecie, pełnym amorficznych bytów, zdeformowanych ciał ludzi i zwierząt przewijają się elementy charakterystyczne dla więcej niż jednego obrazu. Wśród nich – skały.

Nie jest to jakiś przypadkowy krajobraz. Na skalistym wybrzeżu Cape Creus w Katalonii Dali bawił się wyobraźnią i wyławiał spośród kamiennych fasad zaskakujące kształty.

Gdy dziś płynie się łodzią wzdłuż wybrzeża, można się podobno poczuć, jakby się było elementem jednego z malowideł Salvadora Dali. Te wszystkie żywe „rzeźby”, które dostrzegł artysta, nadal tam są (jeśli chcesz je zobaczyć, zobacz część II materiału BBC – linki pod tekstem).

Ta zabawa przypomina gapienie się w niebo i szukanie zwierząt, twarzy oraz innych kształtów wśród skłębionych chmur. Na zdjęciu obok wypatrzyłam podstarzałego (ma siwy pysk), ufryzowanego pudla. Ale ktoś może dostrzec czającego się za nim niedźwiedzia z głową zwróconą w przeciwną stronę…

Rozwijanie wyobraźni jest jednym z największych osiągnięć surrealizmu.

Czy patrząc na tę reklamę Ikei widzisz tylko balkony? Czy gdybyś miał przywołać artystę, z którym kojarzy ci się ten pomysł, to nie wymieniłbyś Salvadora Dali, który często posługiwał się tym właśnie motywem (m. in. w „Płonącej żyrafie”)?

"Bigger Storage Ideas" - reklama Ikei. Fot. Ogilvy.de

Portret Salvadora Dali "In Voluptate Mors". Zdjęcie wykonał Philippe Halsmann. Fot. AFP

W pracach Salvadora Dali widać bunt przeciw konwencjom, klasycyzmowi, realizmowi – spełniają wszystkie kryteria wyznaczone w latach 20 XX wieku przez surrealistów.

Przedstawiciele tego kierunku, zafascynowani psychoanalizą oraz wszelkimi nadrealnymi zjawiskami, wkraczali na poletko Carla Gustava Junga i Zygmunta Freuda.

Kierunek ten – w najbardziej fantastyczny sposób – odkrywał drzemiącą pod kołdrą wyobraźnię i pobudzał ją do podwójnego widzenia świata.

Na zdjęciu po prawej, które jest portretem artysty wykonanym przez Philippe Halsmanna, widać zarówno czaszkę, jak i oryginalny, zbiorowy akt. Doskonały portret ducha surrealizmu…

Z osiągnięć artystów zaliczanych do tego kierunku czerpie pełnymi garściami przemysł reklamowy. Poza kampanią Ikei opracowaną przez Ogilvy mamy jeszcze inny znamienity przykład przeniesienia sztuki na ten grunt.

W kampanii przygotowanej dla Perriera firma Ogilvy Paris przywołała inny obraz Salvadora Dali – „Cieknące zegary” (znane również pod tytułami „Miękkie zegary”, „Uporczywość pamięci”, „Trwałość pamęci”).

W perfekcyjny sposób oddano tu „cieknącą” pod wpływem upału rzeczywistość, którą do stałego stanu skupienia może przywrócić jedynie reklamowany produkt.

Reklama opracowana przez Ogilvy Paris dla Perriera, fot. welcometohr.com

„Miękkie zegary” można również kupić w formie dizajnerskich gadżetów. Mało praktycznych, ale cytujących idealnie sztukę, prezentów dla fanatyków wnętrz.

Dorobek surrealistów, jeśli tylko chce się go odbierać wielowymiarowo, jest studnią bez dna. Można złowić trampka albo homara.

Trzeci królik

POLECAM mistrzowsko przygotowany przez BBC materiał o Salvadorze Dalim –  z serii Modern Masters.

Każda z części trwa około 10 minut. Dla tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na obejrzenie całości, krótkie opisy-hasła w nawiasach, żeby mogli dotrzeć dokładnie do tych informacji, które ich interesują).

Część I (dzieciństwo Salvadora Dali, początki surrealizmu, rozmowa z biografem)

Część II (rozmowa ze specjalistą od psychoanalizy, podwójne odbieranie rzeczywistości, skały w twórczości Salvadora Dali)

Część III (związek z Galą, dom Salvadora Dali, interakcja z dziełem sztuki i najbardziej erotyczna kanapa)

Część IV (wpływ twórczości Salvadora Dali na współczesnych artystów, co łączy Salvadora Dali z dmuchanym homarem, surrealizm w modzie)

Część V (sekwencja snu opracowana przez Salvadora Dali do filmu Hitchcocka „Zauroczona”, Dali i Walt Disney, Dali-ekscentryk,

Część VI (Co zrobił Dali z Marilyn podarowaną przez Warhola? Muzeum jak mózg Salvadora Dali)