Sztukatułka » lalki

Lalki dla pogrążonych w żałobie rodziców…

ewelina — Sun, 11 Aug 2013 20:07:13 +0000

Małe, rumiane lalki zastygłe w bezruchu. Artystyczne wypełnienie pustki dla pogrążonych w żałobie rodziców i tęskniących dziadków? Witajcie w fabryce dzieci Beatrice Van Landeghem.

Fot. lestislousdebea.canalblog.com

Lalki z serii „Reborn Babies” powstają w pracowni belgijskiej artystki Beatrice Van Landeghem. To niepokojące kopie niemowląt, starannie wykonane z winylu i tkanin.

Każda z nich składana jest z zestawu kończyn, głowy i miękkiego, elastycznego kadłuba. Na lalki nakłada się kilka warstw farby, by uzyskać efekt jak najbardziej zbliżony do koloru ludzkiej skóry.

Dzieci Beatrice Van Landeghem mają również włosy, rzęsy i paznokcie. I ważą tyle, ile powinno ważyć dziecko w tym wieku, żeby osoba biorąca je na ręce mogła poczuć odpowiedni ciężar.

Maluchy z serii „Reborn Babies” stały się popularne nie tylko wśród kolekcjonerów, ale również wśród rodziców pogrążonych w żałobie po stracie dziecka i dziadków, którzy tęsknią za wnukami. I to jest najbardziej przerażające…

Za sztuczne dziecko z pracowni belgijskiej artystki trzeba zapłacić między kilkaset a kilka tysięcy euro! Kwota jest niebagatelna, ale – jak podaje Reuters – praca nad jednym egzemplarzem pochłania około 25 godzin.

Fot. Repubblica.it/Reuters

Fot. lestislousdebea.canalblog.com

Fot. Repubblica.it/Reuters

Fot. lestislousdebea.canalblog.com

O podobnym pomyśle pisałam już wcześniej na Sztukatułce. Zainteresowanych odsyłam do wpisu Dzieci z fabryki lalek.

W pracowni Bean Shanine również „rodzą się” dzieci. A wyglądają między innymi tak:

Fot. thetwistedbeanstalknursery.com

I tak:

Fot. thetwistedbeanstalknursery.com

Źródło:

La nurserie des Tis Lous De Bea – strona Beatrice Van Landeghem

Dusze na sznurkach

ewelina — Wed, 27 Mar 2013 18:38:19 +0000

To nie są zabawki dla dzieci. Ale we wrażliwych dorosłych budzą wspomnienia z dzieciństwa. Na swój niepowtarzalny sposób. Niezwykłe lalki z duszą zawieszoną na dziewięciu sznurkach…

"Stefan", fot. beatissima.com

„Już jako dziecko lubiłam zabawy z formą i kolorem, kostiumem, charakteryzacją i stylizacją. Ale najbardziej intrygujący był i pozostaje dla mnie zawsze człowiek – zwłaszcza ludzka twarz. Na tym właśnie skupiam się głównie w swojej twórczości plastycznej. Od dzieciństwa ciągle malowałam, czułam się więc przede wszystkim malarką, ale w pewnym momencie dwa wymiary przestały mi wystarczać – i pojawiły się marionetki” – mówi Sztukatułce Bea Ihnatowicz.

Dla artystki ważna jest trójwymiarowość powoływanych do życia postaci. Podkreśla, że w przeciwieństwie do obrazów można wejść z nimi w interakcję. „Można ich dotknąć, pobawić się , choć nie są zazwyczaj przeznaczone dla dzieci. Poruszają za to ‚wewnętrzne dziecko’ we wrażliwych dorosłych, wzbudzają wiele wspomnień i wydobywają na wierzch ich ukryte myśli…” – tłumaczy.

Poza uzyskaniem podobieństwa fizycznego Bea Ihnatowicz dąży do stworzenia „pogłębionego, syntetycznego psychologicznie wizerunku”

"Samuel i Bożenka",fot. beatissima.com

„Każda z marionetek jest inna. Każda ma swoją własną duszę i osobowość. Każda ukazuje jakiś aspekt człowieczej natury” – tłumaczy Bea Ihnatowicz.

Lalki są niepowtarzalne i zrobione ręcznie od początku do końca – wraz z takimi elementami jak strój oraz wszystkimi detalami, które dodają im niezwykłego charakteru.

„Marionetki to według mnie najpiękniejsze, a zarazem najbardziej skomplikowane z lalek. Posiadają niezwykły czar, wdzięk – a jednocześnie są bardzo ekspresyjne. Stały się moją prawdziwą pasją. Wszystkiego nauczyłam się sama – metodą prób i błędów” – dodaje.

"Samuel Beckett", fot. beatissima.com

Lalki z pracowni Ihnatowicz można podzielić na dwa typy: te wymyślone i te wykonane na zamówienie – artystyczne „sobowtóry” prawdziwych ludzi.

Praca nad jedną lalką trwa nawet kilka tygodni. Jest to jednak praca spontaniczna, podkreśla artystka. Bez szkiców i planów. Chyba, że powstaje na specjalne zamówienie i ma oddawać rzeczywisty wygląd przedstawianej postaci. Wtedy punktem wyjścia jest fotografia.

Zapytana o to, jak wygląda proces tworzenia marionetki, mówi, że w pierwszej kolejności powstaje szkielet z drewnianych elementów, który następnie okleja się wieloma warstwami masy papierowej. Najwięcej uwagi poświęca się twarzy, dłoniom, butom i innym, widocznym na zewnątrz elementom marionetki.

"Frank Zappa", fot. beatissima.com

„Rzeźbiąc rysy twarzy zwracam szczególną uwagę na oddanie ducha, jedynej w swoim rodzaju osobowości przedstawianej osoby. Staram się, by zwłaszcza oczy były jak najbardziej realistyczne, wyraziste, szkliste. Dzięki nim lalka nabiera swoistego życia i staje się małą, indywidualną osóbką” – tłumaczy.

Fryzury są układane ze sztucznych włosów, wełny, bądź innych włókien przyklejanych do głowy. Gotowe elementy lalki są następnie malowane farbami akrylowymi i łączone za pomocą drucików i metalowych śrubek oczkowych.

Fot. beatissima.com

Kolejny etap polega na ubraniu lalki w wykonany własnoręcznie strój i zainstalowanie jej na drewnianym krzyżaku z dziewięcioma sznurkami.

Finał to sesja zdjęciowa marionetki. „Wtedy najczęściej żegnam się z marionetką – jedzie w świat w kartonowym pudle, a ja już myślę o następnej…” – opowiada Bea Ihnatowicz.

Marionetki trafiają nie tylko do kolekcji prywatnych, ale są również wykorzystywane w teatrze i kinie.

"Antonius", fot. beatissima.com

W malarstwie artystka posługuje się rzadko stosowaną w obecnych czasach, pracochłonną techniką laserunkową, która polega na nakładaniu kolejnych warstw rozcieńczonej farby. Metoda ta pozwala na uzyskanie specyficznej głębi.

„Maluję najczęściej nadnaturalnie duże fikcyjne twarze, jakie wyłaniają się z mej podświadomości oraz portrety na prywatne zamówienia. Przełamuję jednak realizm malunku kładzionymi przypadkowo zaciekami farby, plamami. Proces taki trwać może tygodniami” – podkreśla.

"Oczy", beatissima.com

POLECAM:

Beatissima – marionetki

Beatissima – malarstwo

Beatissima Art – Bea Ihnatowicz i jej twórczość na Facebooku

Dzieci z fabryki lalek

ewelina — Wed, 23 Jan 2013 22:55:05 +0000

Małe wampiry do adopcji, czyli dzieci, które rodzą się w zaciszu pracowni Bean Shanine…

Fot. thetwistedbeanstalknursery.com

Seria „Reborn” to bardzo realistyczne lalki w różnym wieku – od noworodków do wyrośniętych cztero- czy pięciolatków.

W większości przypadków dzieci wyprodukowane przez Shanine są małymi wersjami wampirów. Zdradzają je zęby lub oczy – jedyne „niepokojące” elementy na pucołowatych, niewinnych twarzyczkach małych potworków.

Dzieci tej artystki można… adoptować. Adopcja stanowi jednak dość spory wydatek: od 650 dolarów za najmłodsze, przez 950 dolarów za średnie, aż do 1500 dolarów za najbardziej okazałe sztuki.

Ceny uzależnione są również od rozmiaru lalek, a także elementów wykorzystanych do ich wykonania – w tym ruchomych gałek ocznych, rodzaju włosów, ubrania.

Wykonanie jednej sztuki zajmuje Bean około 20-30 godzin.

Fot. thetwistedbeanstalknursery.com

Źródło:

Bean Shanine – oficjalna strona artystki

Kukły płoną na stosie

ewelina — Mon, 31 Dec 2012 12:43:03 +0000

Ekwador żegna stary rok w sposób osobliwy, może nawet surrealistyczny…

Fot. AFP

W sylwestrowy wieczór, na ulicach Ekwadoru, pali się barwne kukły i maski, które symbolizują stary rok.

Coraz częściej wśród pokaźnych rozmiarów lalek – tzw. Anos Viejos („stare lata”) – spotyka się postaci z kreskówek i twarze znanych osób.

Fot. AFP

Więcej zdjęć TUTAJ.

Anioły szyte na miarę

ewelina — Fri, 06 Apr 2012 14:01:38 +0000

Z marzeń o projektowaniu ubioru, pokazach mody i obcowaniu z pięknymi tkaninami, narodziły się Anioły. Skrojone i uszyte na miarę fantazji. Niepowtarzalne. „Marzenia czasem spełniają się w mniej spektakularny sposób”. O świecie spod igły Agaty Grabowy.

Fot. agaphcia.blogspot.co.uk/

Zaczęło się od szkiców, później – w Szkole Artystycznego Projektowania Ubioru – były rysunki żurnalowe. Wszystkie skrzydlate. Skrzydła miały również kreacje prezentowane na pokazie „Oskary Mody”. Tak rozkręcał się świat Aniołów Agaty Grabowy.

Następnie pojawiła się stara maszyna „Alfa”, fascynacje światem Tone Finnanger i fundamenty pod wybieg dla długonogich anielic, na którym – oprócz talentu, wyobraźni, gustu w doborze tkanin, artystka prezentuje również projektowane przez siebie mikroubiory.

Fot. agaphcia.blogspot.co.uk/

Sylwetki Aniołów są szyte na bazie szablonów i wykrojów. Reszta powstaje „na oko”.

„Bardzo to lubię, przychodzi mi to z łatwością, dlatego nie zawsze wychodzą dwa identyczne anioły, gdzieś gubią się proporcje, ale uważam to za atut, bo przez to każdy z nich jest niepowtarzalny. Ta łatwość ściśle wiąże się jednak z moim nocnym studiowaniem i podpatrywaniem, próbowaniem, wymyślaniem własnych sposobów, więc i to kosztowało mnie trochę pracy. Ale się opłaciło” – mówi Agata Grabowy.

Fot. agaphcia.blogspot.co.uk/

„Jeśli robi się coś, co się kocha, to (…) znajduje się i miejsce, i czas, a przede wszystkim chęć, której nie można się oprzeć. Ma się wtedy zapał do wszystkiego. Zwykłe domowe obowiązki wykonuje się w oka mgnieniu, bo po nich można zasiąść do swojej ulubionej czynności. Ja zwykle to robię kosztem snu i odpoczynku” – mówi.

Fot. agaphcia.blogspot.co.uk/

Choć pasja stała się codziennością artystki, w pracach dostrzega się profesjonalizm i dbałość o każdy szczegół. Bogactwo wzorów i oryginalne tkaniny to często efekt wielogodzinnego poszukiwania materiałów w internecie.

„Mam nadzieję, że to wszystko kiedyś zaprocentuje i będę mogła powiedzieć z czystym sercem – moja pasja jest moją pracą. Tymczasem podążam właściwą drogą i nie narzekam, bo idzie mi się tą drogą cudnie” – podsumowuje artystka.

Fot. agaphcia.blogspot.co.uk/

Agata Grabowy jest absolwentką Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie na kierunku tkactwo artystyczne oraz Szkoły Artystycznego Projektowania Ubioru w Krakowie.

Fot. agaphcia.blogspot.co.uk/

Źródła:

http://agaphcia.blogspot.co.uk/
http://agaphcia.blogspot.co.uk/p/my-shop-my-angels.html
http://www.trendsetterka.com/user/agaphcia/

Mamycel.pl. Z Aniołami żyje się lepiej