Fot. jasondecairestaylor.com/

Jason deCaires Taylor jest artystą, który dla swoich dzieł znalazł nietypową przestrzeń. W podwodnych galeriach powoli starzeją się jego rzeźby, stając się jednocześnie domem dla ryb i fantastyczną bazą pod rafy koralowe.

Jego działalność artystyczną można zaliczyć do jednego z najbardziej udanych ekologiczno-artystycznych projektów, ponieważ pozwala odciągnąć ławice turystów od naturalnych raf i zapewnić temu zniszczonemu środowisku czas na regenerację. Znajdujące się na dnie wystawy Taylora są bowiem barwną i atrakcyjną alternatywą dla nurków.

Artysta używa specjalnej mieszanki dostosowanego do morskiej wody cementu, piasku i mikrokrzemionek, z których powstaje beton o neutralnym pH. Niektóre jego prace zawierają również inne materiały, tj. fragmenty płytek ceramicznych, szkło – w 95 procentach są to materiały obojętne, jak zapewnia Taylor.

O Jasonie deCaires Taylor pisałam już TUTAJ. Tekst, który teraz czytasz, powstał z okazji zatopienia kolejnej serii rzeźb artysty. Zdjęcia poniżej:

Fot. jasondecairestaylor.com

„Rezydencja” dla morskich stworzeń:

Fot. jasondecairestaylor.com

W zatopionym samochodzie znajdują się specjalne otwory dla ryb, homarów i skorupiaków. Na dachu powierzchnia odpowiednia dla koralowców:

Fot. jasondecairestaylor.com

Fot. jasondecairestaylor.com

Fot. jasondecairestaylor.com

Fot. jasondecairestaylor.com

Więcej zdjęć zarośniętych, podwodnych rzeźb, znajdziesz TUTAJ

Fot. jasondecairestaylor.com

Źródła:

Jason deCaires Taylor – strona artysty

Poniżej zdjęcia, które pokażą świat z innej perspektywy.

Odsyłam również do poprzednich wpisów o podobnej tematyce, w których pokazywałam malownicze pola ryżowe i transgraniczne, polsko-ukraińskie polne ryby…

Fot. submitarchive.com/yannarthusbertrand.com

Ogrody w zespole pałacowo-ogrodowym Vaux-le-Vicomte (Francja), zaprojektowane przez Achille Duchêne na początku XX wieku. Fot. yannarthusbertrand2.org

Fot. pedrogoico.com

Pola tulipanów. Fot. izismile.com

Polne witraże. Fot. Farl/pelfusion.com

Suszenie tkanin dywanowych w Indiach. Fot. pakway.files.wordpress.com

Copper River, Alaska. Fot. wildnatureimages.com

Fot. thesocialnewspaper.com

Fot. Rob Huntley/pelfusion.com

Cmentarz wojenny położony we francuskiej miejscowości Romagne-sous-Montfaucon. Fot.yannarthusbertrand2.org

Fot. Agencja FORUM

Heliodome znajduje się w miejscowości Cosswiller w Alzacji (Francja). Projekt tego pasywnego budynku przypomina gigantyczny, trójwymiarowy zegar słoneczny.

Eric Wasser poświęcił dziesięć lat na dokładne zbadanie oddziaływania Słońca i dostosowanie do niego kształtu budynku. Dzięki oryginalnemu projektowi i zorientowaniu przeszklonej na całej długości i szerokości fasady na południe, budynek w pełni wykorzystuje energię słoneczną.

Na poniższym zdjęciu poszczególne etapu budowy. Jeśli chcecie zobaczyć, jak powstawał Heliodome, zobaczcie FILM.

Poszczególne etapy budowy Heliodomu, fot. Youtube.com

Dom zbudowano z drewna, szkła i betonu. Kolektory słoneczne podgrzewają wodę użytkową.

Budynek jest ustawiony pod stałym kątem. Dzięki takiemu ułożeniu w czasie letnich miesięcy wewnątrz panuje przyjemny chłód, a podczas jesieni, zimy i wiosny – promienie słońca wchodzą przez ogromne okna.

Okna może nie zapewniają intymności mieszkańcom, ale sprawiają dużą radość ekologom i zwolennikom domów pasywnych, bo są doskonałym przykładem ujarzmienia energii słonecznej i wykorzystania jej do własnych potrzeb…

Fot. batangastoday.com/Facebook

Poprzez dopracowaną bryłę budynku i odpowiednie zorientowanie go względem stron świata Eric Wasser uzyskał niezwykle ekonomiczny budynek. Być może nie jest w pełni samowystarczalny i nie wykorzystuje wszystkich możliwych źródeł energii odnawialnej, ale jest doskonałym przykładem opłacalnego pasożytowania na jednym z nich.

O podobnych budynkach pasywnych pisałam już w materiale „Earthshipy” (zobacz). Odsyłam również do tekstów „Najdziwniejsze domy” (zobacz) oraz „Najdziwniejsze budynki” (zobacz), w których również znajdziecie interesujące przykłady bioarchitektury.

Wnętrze Heliodomu, fot. ibtimes.com/Reuters

Polecam:

Dom jak zegar słoneczny – galeria zdjęć

Źródła:

Heliodome.com

Coralya.com

Youtube.com – zobacz film1, film2,

Ściany z opon, energia ze słońca, woda z deszczówki, żywność z ogrodu. Samowystarczalne domy pasywne, które wykreślają z naszych życiorysów pojęcia rachunków i kredytów, wydają się być utopijną wizją zielonego świata… Tymczasem dla niektórych stają się jedyną akceptowalną formą bytowania na ziemi i korzystania w pełni z jej zasobów.

Przykładowy earthship, fot. greenlifestylemagazine.net

Kontynuując temat najdziwniejszych domów na świecie, zatrzymuję się na chwilę przy szczególnym, ostatnio coraz bardziej popularnym typie budynków i nurcie, który łączy architekturę z ekologią, biologią i filozofią. Dzieckiem tego ciekawego swingu są earthshipy…

Pomysł na budowanie earthshipów wywodzi się z Taos w Nowym Meksyku. Pionierem tego ekologicznego budownictwa pasywnego jest niekonwencjonalny architekt -  Michael Reynolds.

Earthship w Brighton, fot. ecosalon.com

Kilkadziesiąt lat temu doszedł do wniosku, że wybudowanie niezależnego i samowystarczalnego domu jest o wiele bezpieczniejszą opcją, niż wzniesienie budynku uzależnionego od scentralizowanych systemów.

W ten sposób zapoczątkował nowy nurt w budownictwie zwany bioarchitekturą.

Podstawową zasadą jest budowanie po kosztach – przy użyciu materiałów występujących w okolicy, w tym głównie odpadów.

Dom staje się więc gigantycznym utylizatorem śmieci – pochłania zużyte opony wypełnione ziemią, puszki, butelki, które raz pełnią funkcję praktyczną, zwiększając masę termiczną; a raz estetyczną, tworząc ciekawe, witrażowe konstrukcje.

Budowanie earthshipów opiera się na sześciu podstawowych zasadach: ogrzewaniu i chłodzeniu bez użycia paliwa, generowaniu energii, zbieraniu wody, utylizowaniu odpadów, żywności domowej produkcji i ponownemu użyciu materiałów nadających się do recyklingu.

Pomieszczenia w tego typu budynkach są z reguły u-kształtne. Z trzech stron są otoczone masą termiczną w postaci zużytych, szczelnie wypchanych ziemią opon. Pokoje-podkowy zamykają ściany z okien. Całe południowe fasady budynków są przeszklone – to usprawnia proces ogrzewania domu.

Tak może wyglądać łazienka w earthshipie - w ścianach wykorzystano zużyte butelki. Fot. theopenend.com

W czasie zimy, gdy temperatura powietrza wewnątrz budynku spada poniżej temperatury jego ścian, ciepło skumulowane w nich zaczyna się uwalniać i ogrzewać wnętrze.

Earthship, fot. etsy.com

Kluczem do sukcesu jest odpowiednie zorientowanie domu – tak, by o każdej porze roku udało się utrzymać najbardziej odpowiednią temperaturę w pomieszczeniu. I nie chodzi tu tylko o ekologię, ale i o ekonomię.

Earthshipy wykorzystuję źródła odnawialne do produkowania energii. Dzięki systemowi kolektorów słonecznych i wiatraków dom wykorzystuje energię słoneczną i wiatrową. Specjalnie opracowany i zainstalowany na dachach system zbierania deszczówki wyposażony w odpowiednie filtry zapewnia domownikom wodę. Ta brudna – spod prysznica i pozostała po myciu naczyń – trafia do systemu „botanicznych komórek” – tam korzenie roślin oczyszczają ją i przygotowują do ponownego użycia (w toaletach).

Te nietypowe domy pełnią również funkcję szklarni. Można w nich uprawniać warzywa i owoce. W zimie możemy mieć więc na talerzu świeże ananasy, banany i kiwi z własnej uprawy. Przynajmniej tak zapewniają miłośnicy eko-chatek. O pozostałych zaletach earthshipów poczytacie TUTAJ.

Budownictwo tradycyjne – z perspektywy eco-friendly – jest występowaniem przeciw naturze. Earthshipy opierają się na pełnej współpracy ze środowiskiem. Choć estetyka tych budowli nie zawsze jest oszałamiająca i bardziej ciekawi, niż zachwyca, niskie koszty budowy i eksploatacji są dość przekonujące…

Źródła:

Earth to Earthships, Daniel Pie, „Green Lifestyle”

Alternative Housing. Earthship Living

Earthship.pl

Polecam:

Michael Reynolds walczy o świat bez śmieci, Biznes.interia.pl

Ten leśny dom w Oregonie to dzieło architekta Roberta Harveya Oshatza. Fot. impactlab.net

Niektórym architektom udało się – nawet ze swoim skrajnym ekscentryzmem architektonicznym – dostosować projekt do otoczenia. Pomysły pozostałych są jak z kosmosu (ilustracja poniżej). Różnią się od zwykłych domów nie tylko kształtem, ale również sposobem wykorzystania tradycyjnych materiałów i miejscem, w którym zostały wzniesione, a wachlarz lokalizacji jest szeroki: od drzew, przez skały, mini-wyspy, aż po przepaści i strome zbocza …

Wybudowanie domu współgrającego z naturą, pasującego do otoczenia – przy jednoczesnym zachowaniu umiaru – jest sztuką. Szczególnie w Polsce, gdzie ekscentryzm i dzikie zapędy kolorystyczne często biją na głowę zdrowy rozsądek.

Dom-UFO, Chattanooga , Tennessee. Fot. sharenator.com

Oto kilka domów, w których zamiłowanie do dziwactwa stało się (w większości przypadków) wartością dodaną, a budynki, choć w niecodziennej szacie, budzą sympatię.

Leśny dom w Portland (Oregon) zaprojektował architekt Robert Harvey Oshatz. To bardzo artystyczna, futurystyczna wersja „leśniczówki”. Od momentu powstania pierwszej kreski w projekcie do ostatecznego efektu (dom został ukończony w 2004 r.) minęło 7 lat. Główna część mieszkalna, zatopiona w drzewach,  mieści się w górnej części budynku.

Poniżej inny przykład architektury współgrającej z naturą. Ekskluzywna wersja marzeń z dzieciństwa – prawdziwy, drewniany dom na drzewie. Kabina sypialna odrobinę przypomina saunę, ale przeszklone ściany dodają jej lekkości i sprawiają, że szczęśliwy bywalec tegoż wnętrza może się poczuć, jakby siedział na drzewie.

W związku z ekstrawaganckimi schodami – w formie prostej, drewnianej drabiny – z realizacją takich marzeń nie warto czekać do emerytury…

Dom na drzewie w Osnabruck, fot. impactlab.net

Dom w kształcie muszli klozetowej powstał niedaleko Seulu w Korei Południowej. Jego nazwa „Haewoojae” oznacza „świątynię dumania, w której można rozwiązać niejeden problem”.

Dom w kształcie muszli klozetowej, fot. reuters.com

Dom oglądany z ziemi nie budzi większych emocji – jedynie kołowanie helikopterem lub innym powietrznym statkiem nad muszlą sprawia, że budynek można nazwać dość „nietypowym”…

I tylko z lotu ptaka można go zaliczyć do najdziwniejszych.

O wiele bardziej reprezentacyjna jest rezydencja „Bubble house”, wybudowana w pobliżu Cannes.

Zaprojektował ją architekt Antti Lovag. Budowa rozpoczęła się w 1975 r.  Właścicielem tego niesamowitego przedsięwzięcia architektonicznego miał być Pierre Bernard, ale w 1989 r. wykupił go Pierre Cardin.

Dom rozciąga się na powierzchni 1200 m2 i składa się z 10 apartamentów. Wnętrze każdego z tych apartamentów zostało zaprojektowane przez innego artystę.

Ponadto w skład „Bubble house” wchodzą: sala na 350 osób, zewnętrzne miejsce przeznaczone na różnego rodzaju występy (dla 500 osób) oraz pokaźny, zajmujący 8,5 tys. m2 ogród.

Antti Lovag zaczynał od budowania igloo połączonych korytarzami, a ta budowla niewiele odbiega od tych dziecięcych fascynacji możliwościami, jakie daje architektura.

Bubble house, fot. artandarchitecture.co.uk

Bubble house, choć nietuzinkowy, intrygujący i warty zobaczenia, z otaczającego krajobrazu przyjął tylko obłe kształty wzgórz na horyzoncie. Stwierdzenie, że pięknie wtapia się w krajobraz, byłoby sporym nadużyciem. Chyba, że mielibyśmy na myśli ten księżycowy…

Crystal Treehouse zaprojektowany przez Davida Rasmussena, fot. newhouseofart.com

Zupełnym jego przeciwieństwem jest dom-głaz z Portugalii (na zdjęciu poniżej). To monolityczny dom, który nieśmiało wyłania się spomiędzy dwóch skał.

Pomimo pogłosek, co do jego rzeczywistej lokalizacji (padają dwie nazwy miejscowości: Guimaraes i Fafe) – jedno jest pewne – leży w dystrykcie Braga w północnej części Portugalii.

Podobno został wybudowany w 1974 r. Niektórzy twierdzą, że jest inspirowany topornymi domostwami Flinstone’ów. Nie można tego wykluczyć, bo studio Hanna-Barbera Cartoons wypuściło pierwszą serię przygód jaskiniowców na początku lat 60, a kamienna rezydencja powstała dopiero kilkanaście lat później.

Po lewej Crystal Treehouse – kolejny przykład domku na drzewie, ale tym razem bardziej w stylu Baby Jagi. Jeśli jesteście ciekawi, jak wygląda w środku, kliknijcie TUTAJ.

Chatka została zaprojektowana przez Davida Rasmussena, który w swoim artystycznym dorobku ma – poza meblami i rzeźbą – więcej zrealizowanych projektów leśnej architektury.

Dom-głaz w Guimaraes, Portugalia. Fot. smokingdesigners.com

Do worka z architektonicznymi dziwadłami wrzucam jeszcze japoński dom-muszlę. Został zaprojektowany przez Kotaro Ide.

Z zewnątrz wygląda niepozornie, ale wnętrza wyglądają przekonująco… (zobacz, jak został urządzony ten dom)

Shell House w Japonii, fot. adventuresinspace.com

Wyobraźnia ludzka pokonuje nawet oporną materię, doginając ją do własnych wymagań. Fantasmagoryczne bryły rosną na drzewach, wyłaniają się ze skał, pochylają nad przepaścią. Przyciągają wzrok swoim artystycznym projektem.

Ale czy ktoś z Was chciałby mieszkać w takim domu?

P.S. Nawet, jakby sąsiad miał zzielenieć z zazdrości?

Źródła:

Pierre Cardin’s bubble house, Deccoria.pl

David Rasmussen Design

Pierre Cardin ‚s bubble house by Antti Lovag, artandarchitecture.co.uk

Tree Houses – Nature With Architecture

Portugal’s Stone House, Archdaily.com

Toilet-shaped house offers relief to the WC-needy, Reuters.com

adventuresinspace.com