Ten dom można zobaczyć w Walii, fot. simondale.net

To nie jest scenografia do „Drużyny Pierścienia”. Dom, który widać powyżej, powstał w Walii i mieszka w nim małżeństwo z dwójką dzieci.

Rodzina zdecydowała się na wybudowanie eko-domu, ponieważ dochody nie pozwalały na zaciągnięcie kredytu i zakup mieszkania w tradycyjnym budownictwie.

Dom- samochód, Salzburg, Austria. Fot. elledecor.com

Dwoje dzieci, w tym niemowlę, plac budowy, tony gliny i 6 tygodni rzęsistego, walijskiego deszczu. Życie pod namiotem, przy świecach, bez łazienki i elektryczności przez 3 miesiące. „Odrobina” wyrzeczeń, ale jaki efekt… Ten dom to kolejny przykład „earthshipu”.

O samowystarczalnych domach pasywnych, które mają ściany z opon, butelek, gliny i wykorzystują odnawialne źródła energii, wykreślając tym samym z naszych życiorysów pojęcia rachunków i kredytów, pisałam w osobnym tekście (zobacz).

Najwięcej tego typu budynków znajdziemy w Ameryce Północnej.

Zdecydowanie mniej – ze względu na obostrzenia prawne – w Europie (Francja, Wielka Brytania). W Polsce szlak administracyjno-prawny nie został jeszcze przetarty…

Budowanie z naturalnych materiałów – jak zapewniają zwolennicy tego typu domów – jest czystym zyskiem, nie mówiąc o koktajlu rakotwórczych substancji, którymi zalana jest większość nowoczesnych budynków.

I skoro jesteśmy przy nowoczesnych budynkach, poniżej futurystyczny Habitat 67 – jeden z najbardziej prestiżowych adresów w Montrealu.

Blok w Montrealu, Kanada. Fot. best-places.net

Dom w Cafayate, fot. travelpod.com

Splendoru towarzyszącego mieszkaniu w tak oryginalnym kompleksie zazdrości lokatorom Habitatu 67 podobno cała Kanada…

Skąd pomysł na tak ekstrawaganckie „blokowisko”?

W 1967 roku odbyła się w Montrealu wystawa światowa  -Expo 67. Ekspozycję zatytułowano – inspirując się tytułem opowiadania Antoine de Saint-Exupéry – „Ziemia, planeta ludzi”. Motywem przewodnim wystawy stała się organizacja przestrzeni mieszkalnej.

Habitat 67 był wtedy tematycznym pawilonem odwiedzanym przez tysiące zwiedzających. Wzniesienie takiej konstrukcji było u schyłku lat 60 wielkim wydarzeniem.

Choć od czasu jego wybudowania minęło ponad 30 lat, bez wątpienia pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w Kanadzie.

Żeby obejrzeć kolejne architektoniczne dziwadło udajemy się na południowy wschód – do stolicy Nigerii, Abudży.

Dom w Nigerii, fot. elledecor.com

Pierwsze wrażenie: przerażające. Ale to tylko niewinny, architektoniczny kaprys pewnej Nigeryjki i jednocześnie dowód miłości oddanego męża.

Właścicielami budynku są Said i Liza Jammal. Kiedy państwo Jammal pobrali się w 1980 r. Said był specjalistą w dziedzinie inżynierii lądowej i wodnej i miał własną firmę, a Liza była zagorzałą podróżniczką i rzadko bywała w domu.

Poprosiła męża, by wybudował dom w kształcie samolotu, który będzie odzwierciedlał jej pasje. Said w trosce o to, by żona spędzała z nim więcej czasu, postanowił owo marzenie spełnić…

Mieszkańcy Abudży obserwowali pojawianie się kolejnych elementów nietypowej budowli - kadłuba samolotu, ogona, silników. I dla nich samolot ten stał się przyjemnym symbolem estetycznego poczucia humoru w mieście zdominowanym przez ciężkie gmachy hoteli wzniesionych w latach 70.

Dom w kształcie muszli, Isla Mujeres, Meksyk. Fot. Mark Stadnik/villageofjoy.com

Źródła:

A Low Impact Woodland Home

Jasmine Saville, At Home in the Forest

Habitat 67 – strona osiedla w Montrealu

Craig Timberg, Airplane House Keeps Marriage Grounded, if Not Wife, The Washington Post

Ściany z opon, energia ze słońca, woda z deszczówki, żywność z ogrodu. Samowystarczalne domy pasywne, które wykreślają z naszych życiorysów pojęcia rachunków i kredytów, wydają się być utopijną wizją zielonego świata… Tymczasem dla niektórych stają się jedyną akceptowalną formą bytowania na ziemi i korzystania w pełni z jej zasobów.

Przykładowy earthship, fot. greenlifestylemagazine.net

Kontynuując temat najdziwniejszych domów na świecie, zatrzymuję się na chwilę przy szczególnym, ostatnio coraz bardziej popularnym typie budynków i nurcie, który łączy architekturę z ekologią, biologią i filozofią. Dzieckiem tego ciekawego swingu są earthshipy…

Pomysł na budowanie earthshipów wywodzi się z Taos w Nowym Meksyku. Pionierem tego ekologicznego budownictwa pasywnego jest niekonwencjonalny architekt -  Michael Reynolds.

Earthship w Brighton, fot. ecosalon.com

Kilkadziesiąt lat temu doszedł do wniosku, że wybudowanie niezależnego i samowystarczalnego domu jest o wiele bezpieczniejszą opcją, niż wzniesienie budynku uzależnionego od scentralizowanych systemów.

W ten sposób zapoczątkował nowy nurt w budownictwie zwany bioarchitekturą.

Podstawową zasadą jest budowanie po kosztach – przy użyciu materiałów występujących w okolicy, w tym głównie odpadów.

Dom staje się więc gigantycznym utylizatorem śmieci – pochłania zużyte opony wypełnione ziemią, puszki, butelki, które raz pełnią funkcję praktyczną, zwiększając masę termiczną; a raz estetyczną, tworząc ciekawe, witrażowe konstrukcje.

Budowanie earthshipów opiera się na sześciu podstawowych zasadach: ogrzewaniu i chłodzeniu bez użycia paliwa, generowaniu energii, zbieraniu wody, utylizowaniu odpadów, żywności domowej produkcji i ponownemu użyciu materiałów nadających się do recyklingu.

Pomieszczenia w tego typu budynkach są z reguły u-kształtne. Z trzech stron są otoczone masą termiczną w postaci zużytych, szczelnie wypchanych ziemią opon. Pokoje-podkowy zamykają ściany z okien. Całe południowe fasady budynków są przeszklone – to usprawnia proces ogrzewania domu.

Tak może wyglądać łazienka w earthshipie - w ścianach wykorzystano zużyte butelki. Fot. theopenend.com

W czasie zimy, gdy temperatura powietrza wewnątrz budynku spada poniżej temperatury jego ścian, ciepło skumulowane w nich zaczyna się uwalniać i ogrzewać wnętrze.

Earthship, fot. etsy.com

Kluczem do sukcesu jest odpowiednie zorientowanie domu – tak, by o każdej porze roku udało się utrzymać najbardziej odpowiednią temperaturę w pomieszczeniu. I nie chodzi tu tylko o ekologię, ale i o ekonomię.

Earthshipy wykorzystuję źródła odnawialne do produkowania energii. Dzięki systemowi kolektorów słonecznych i wiatraków dom wykorzystuje energię słoneczną i wiatrową. Specjalnie opracowany i zainstalowany na dachach system zbierania deszczówki wyposażony w odpowiednie filtry zapewnia domownikom wodę. Ta brudna – spod prysznica i pozostała po myciu naczyń – trafia do systemu „botanicznych komórek” – tam korzenie roślin oczyszczają ją i przygotowują do ponownego użycia (w toaletach).

Te nietypowe domy pełnią również funkcję szklarni. Można w nich uprawniać warzywa i owoce. W zimie możemy mieć więc na talerzu świeże ananasy, banany i kiwi z własnej uprawy. Przynajmniej tak zapewniają miłośnicy eko-chatek. O pozostałych zaletach earthshipów poczytacie TUTAJ.

Budownictwo tradycyjne – z perspektywy eco-friendly – jest występowaniem przeciw naturze. Earthshipy opierają się na pełnej współpracy ze środowiskiem. Choć estetyka tych budowli nie zawsze jest oszałamiająca i bardziej ciekawi, niż zachwyca, niskie koszty budowy i eksploatacji są dość przekonujące…

Źródła:

Earth to Earthships, Daniel Pie, „Green Lifestyle”

Alternative Housing. Earthship Living

Earthship.pl

Polecam:

Michael Reynolds walczy o świat bez śmieci, Biznes.interia.pl